Jestem pod wrażeniem ostatniej wizji Krzysztofa Jackowskiego. Ze zdjęcia zmarłego niedawno emeryta-motocyklisty odczytał co się z nim działo i jak to wygląda po śmierci. Trudno polemizować czy nawet odnosić się do takich rzeczy bo poruszamy się w sferze domysłów a nie twardych faktów. Tym niemniej każdy z nas ma jakieś tam wyobrażenia o tych momentach. Co zobaczył i co o tym sądzi?
-W chwili odejścia lęk przechodzi w błogostan
-Czuje się wcześniej to, że się odchodzi i odczuwa ten lęk
-Dusza odrywa się od ciała i jesteś szczęśliwy
-Pojawia się droga którą chcesz się przejść po parku
-Ożywają wspomnienia i zaczynasz je przeżywać jakby pierwszy raz. Po odejściu przeżywamy momenty z naszego życia
-Zupełnie nie czujesz że umarłeś
-Podczas wspomnień uważasz że mogłeś to zrobić lepiej
-Uciekasz od smutku bliskich. Nie chcesz tego widzieć. Ten smutek przeszkadza
-Nie jesteś tam sam bo są tam wszyscy których widziałeś, znałeś
-Dusza pozostaje jakby w świecie pośrednim. Miejsce analizy życia, przeżyć. Coś co trzeba przejść żeby dalej wyjść. Zmagasz się z tym co sam zrobiłeś
-Wszyscy tam są szczęśliwi, ale każdy musiał się uporać ze swymi wspomnieniami. Można sobie wybrać miejsce do tego. Na przykład wyspa z przyjemnym wiatrem
Tyle jasnowidz w pigułce. Odnoszę się z szacunkiem do tego typu doznań choć jak już kiedyś pisałem uważam się za agnostyka. Niemożliwe jest całkowite poznanie rzeczywistości. Nie jest możliwe dowiedzenie się co jest po śmierci ani czy Bóg istnieje. W tych domysłach i wizjach Jackowski może mieć sporo racji, ale nie musi
Skoro taki trudny temat to wspomnę Cohena i jego Amen
Mów mi ciągle i ciągle że mnie pragniesz. Że wiesz o czym myślę kiedy aniołowie zdyszani kołaczą do drzwi. Gdy grzech rzeźnika jest oczyszczony w krwi baranka. Kiedy resztki kultury przeszły przez Bramy Obozu. Mów mi że mnie kochasz
Zwracam uwagę na tego gitarzystę i skrzypka. Te solo są bajeczne. Ktoś napisał że ociera się to wszystko o ósmy cud świata