I tak niepostrze\u017cenie ta sztuczna inteligencja wesz\u0142a pod strzechy i na podw\u00f3rko. Dos\u0142ownie i w przeno\u015bni. Przy niedzieli bardziej muzycznie i poetycko. Z gratulacjami dla siatkarzy rzecz jasna. To jest bezdyskusyjna dominacja w Eurolandzie<\/p>\n\n\n\n
Wezwanie do przyj\u0119cia \u017cycia i mi\u0142o\u015bci w ca\u0142ym ich p\u0119kni\u0119ciu i tragizmie. Cohen pokazuje, \u017ce pi\u0119kno i b\u00f3l s\u0105 nierozdzielne. Tytu\u0142owy walc wiede\u0144ski tradycyjnie kojarzony z elegancj\u0105 i rado\u015bci\u0105, u Cohena i Lorki staje si\u0119 mrocznym, neurotycznym ta\u0144cem przesi\u0105kni\u0119tym melancholi\u0105, t\u0119sknot\u0105 oraz poczuciem rozpadu \u015bwiata. Taniec jako metafora \u017cycia i mi\u0142o\u015bci. Walc w utworze to rytm, od kt\u00f3rego nie ma ucieczki. Mi\u0142o\u015b\u0107 u Cohena ma wymiar ceremonialny. Jest pot\u0119\u017cna, uwodzicielska, ale zarazem \u201enawiedzona\u201d i naznaczona przemijaniem. Tekst roi si\u0119 od niezwyk\u0142ych metafor. Pojawiaj\u0105 si\u0119 w nim rzeka \u015bmierci, ga\u0142\u0105zki mi\u0142o\u015bci, suknie z \u201esuchych ust\u201d czy pragnienie \u201ewzi\u0119cia tego z\u0142amanego \u015bwiata\/odpadk\u00f3w w d\u0142onie\u201d. Cohen dodaje do tekstu Lorki w\u0142asne, mocno zmys\u0142owe i miejskie odniesienia. Wiede\u0144 Cohena to przestrze\u0144 pe\u0142na pi\u0119knych kobiet, winiarni,<\/strong> ale te\u017c ukrytego b\u00f3lu i echa dawnej \u015bwietno\u015bci imperium, kt\u00f3re odchodzi w przesz\u0142o\u015b\u0107.”<\/strong><\/p>\n\n\n\n <\/strong>T\u0142umaczenie niezapomnianego i nieod\u017ca\u0142owanego Macieja Zembatego. Ech stare dobre czasy. A Cohen z dum\u0105 i \u017cartobliwie mawia\u0142: Jestem Polakiem. Mia\u0142 polskie korzenie<\/p>\n\n\n\n Dziesi\u0119\u0107 \u0142adnych kobiet jest w Wiedniu Aj, aj, aj, aj Ach, chc\u0119 ciebie, chc\u0119 ciebie, chc\u0119 ciebie Aj, aj, aj, aj Ten walc, ten walc, ten walc Koncertowa sala jest w Wiedniu Aj, aj, aj, aj Jest tam strych, gdzie bawi\u0105 si\u0119 dzieci Aj, aj, aj, aj I zata\u0144cz\u0119 z tob\u0105 w Wiedniu
\nI jest rami\u0119, gdzie \u015amier\u0107 p\u0142acze rzewnie
\nI przedsionek, co ma okien dziewi\u0119\u0107set
\nI jest drzewo cmentarne go\u0142\u0119bic
\nJest tam tak\u017ce strz\u0119p szary poranka
\nKt\u00f3ry wisi w Mro\u017anej Galerii<\/p>\n\n\n\n
\nWe\u017a ten walc, we\u017a ten walc
\nWe\u017a ten walc z klamerk\u0105 na szcz\u0119kach<\/p>\n\n\n\n
\nNa krze\u015ble z gazet\u0105 nie\u017cyw\u0105
\nI w pieczarze na lilii koniuszku
\nW korytarzu, gdzie mi\u0142o\u015bci nie by\u0142o
\nNa tym \u0142\u00f3\u017cku, gdzie ksi\u0119\u017cyc si\u0119 poci
\nW krzyku pe\u0142nym krok\u00f3w i piasku<\/p>\n\n\n\n
\nWe\u017a ten walc, we\u017a ten walc
\nJego tali\u0119 p\u0119kni\u0119t\u0105 we\u017a w r\u0119ce<\/p>\n\n\n\n
\nZ oddechem pachn\u0105cym koniakiem i \u015bmierci\u0105
\nZanurza w morzu sw\u00f3j ogon<\/p>\n\n\n\n
\nGdzie twe usta mia\u0142y tysi\u0105c recenzji
\nI jest bar pe\u0142en ch\u0142opc\u00f3w milcz\u0105cych
\nKt\u00f3rych blues skaza\u0142 na kar\u0119 \u015bmierci
\nKt\u00f3\u017c to wspina si\u0119 do twego portretu
\nZ wie\u0144cem ze \u015bwie\u017co \u015bci\u0119tych \u0142ez<\/p>\n\n\n\n
\nWe\u017a ten walc, we\u017a ten walc
\nOn umiera od lat, wi\u0119c go we\u017a<\/p>\n\n\n\n
\nI gdzie z tob\u0105 po\u0142o\u017c\u0119 si\u0119 wnet
\nW sennym \u015bwietle w\u0119gierskich latarni
\nW jaki\u015b s\u0142odki wiecz\u00f3r we mgle
\nI zobacz\u0119, co przyku\u0142a\u015b do smutku
\nWszystkie owce i lilie jak \u015bnieg<\/p>\n\n\n\n
\nWe\u017a ten walc razem z tym
\n“Nie zapomn\u0119 ci\u0119 nigdy, ty wiesz”<\/p>\n\n\n\n
B\u0119d\u0119 kostium mia\u0142 rzeki na sobie
Bujny hiacynt na moim ramieniu
Moje usta na rosie twych ud
I pogrzebi\u0119 m\u0105 dusz\u0119 w albumie
Pe\u0142nym fotografii i mchu
W twego pi\u0119kna powodzi zaj\u0119cz\u0105
Moje tanie skrzypce i krzy\u017c
Poprowadzisz mnie w ta\u0144cu daleko
Do sadzawek, kt\u00f3re nosisz na r\u0119ce…
<\/p>\n\n\n\n